حديث آرزومندي

سمانه — Thu, 02 Aug 2007 13:03:00 GMT

سحر با باد مي گفتم حديث آرزومندي
خطاب آمد كه: واثق شو به الطاف خداوندي

گفتند: چهل شب حياط خانه ات را آب و جارو كن، شب چهلمين، خضر خواهد آمد. چهل سال خانه ام را رُفتم و روبيدم و خضر نيامد. زيرا فراموش كرده بودم حياط خلوت دلم را جارو كنم.

گفتند: چله نشيني كن. چهل شب خودت باش و خدا و خلوت. شب چهلمين بر بام آسمان خواهي رفت. و من چهل سال از چله ي بزرگ زمستان تا چله ي كوچك تابستان را به چله نشستم، اما هرگز بلندي را بوي نبردم زيرا از ياد برده بودم كه خود را به چهلستان دنيا زنجير كرده ام.

گفتند: دلت پرنيان بهشتي است. خدا عشق را در آن پيچيده. پرنيان دلت را باز كن تا بوي بهشت در زمين پراكنده شود. چنين كردم و تازه دانستم بي آن كه باخبر باشم، شيطان از دلم چهل تكه اي براي خود دوخته است.

به اينجا كه مي رسم، نااميد مي شوم، آن قدر كه ميخواهم همه ي سرازيري جهنم را يكريز بدوم. اما فرشته اي دستم را مي گيرد و مي گويد: هنوز فرصت هست، به آسمان نگاه كن. خدا چلچراغي از آسمان آويخته است كه هر چراغش دلي است. دلت را روشن كن تا چلچراغ خدا را بيفروزي. فرشته شمعي به من مي دهد و ميرود.

راستي امشب به آسمان نگاه كن، ببين چقدر دل در چلچراغ خدا روشن است!

پاسبان *حرم دل* شده ام شب همه شب

حديث آرزومندي

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب